" درخت و آب و آتش"
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
انسان ضعیف یا قدرتمند؟ شاید مرزی که به تقریب بسیار بالایی اغلب مسائل ما را تشکیل میدهد همان مرز میان قدرت و ضعف انسان باشد. در نومیدی، خستگی، رنج، فقر و حتی تنهایی رگههایی از ضعف نهفته است. ضعفی که ارادهی انسانرا به مبارزه با آن وامیدارد تا تبدیل به امید، آسایش، آرامش و ثروت شود. ضعفی غم انگیز
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
همهی ما به یک دنیای مارکزی نیازمندیم. اگر با خیالهایی جادویی زندگی نکنیم حتماً حجم واقعیتهای چرک از ما موجودی غیر انسانی میسازد. شاید پشیمان باشیم( از رفتاری در گذشته)، شاید دلتنگ باشیم (دلتنگ کسی که برای ابد از دستش دادهایم)، شاید محتاج باشیم( چیزی در در زمان حال)، شاید هیچ کدام از اینها نباش
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
میزان اعتماد به نفس و یا تلاش برای بالا بردن آنچیزی است، اما صیانت از نفس چیز دیگری... شناختن آن به عنوان ضروریترین عنصر برای باور خویش در حین ادامهی حیات... شرجی بالا، بگو مگوهای کوچک خانوادگی، مه، تشنگی، دندانی که زبان هی گوشههای ساب رفتهی آن را میساید، تنها خواهرم و کارهای روزمره، ساعت هشت
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
خب، حالا خورشید کاملاً توی آسمان است و به هیچ وجه نمیتوانی بگویی روز نیست. حتی با وجود اینکه مه در ترکیب غلیظ و بی شکلش با آلودگی هوا چیز عجیب غریب نادری درست کرده باشد، حتی با وجود اینکه دست و صورتت را نشسته باشی و خرمن موهای پرپشت را همین طور شانه نکرده چپانده باشی زیر مقنعه، حتی اگر آن نویسند
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
القابی که با آنها یکدیگر را خطاب میکنیم، گاه پرطمطراق و شکوهمند، گاه معمولی و ساده، گاه پیش پا افتاده و سخیف از میان واژههای روزمره از طریق عاطفهای که برمیانگیزدمان تا خودمان را در آینهی این القاب ببینیم دائماً در حال بازتعریف اجتماعی ما هستند.
گاه از میان منشور القابهای بیشماری همچون خانم،
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
انگار که یک زمان بسیار طولانی ابدی را از سر گذرانده باشی، یک هفتهی تمام غالباً نمیتواند یا نباید این همه طولانی باشد حتی با وجود اینکه در مسیری غیر از آنچه برنامهاش را داشتهای طی شده باشد. پیرشدن نتیجهی تحمل همین هفتههای طاقت فرساست. همین روزهایی که نمیتوانیم فراموششان کنیم. همین پیشآمده
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
حقیقت این است که برای نوشتن در خلاء، نویسنده حتماً باید یک انرژی فوقالعاده داشته باشد. نوشتن در خلاء یعنی همان نوشتنی که هرگز نتیجهگرا نیست و نه لزوماً آن نوشتنی که مخاطب ندارد. نوعی نوشتنِ در سایه، اما حتماً مداوم... لازم نیست که به دنبال دلائلی بگردیم تا کارهایمان را برای خودمان توضیح بدهیم مثل
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
عشق و سردرد و شعر! برای چیزی خوشحال میشویم که هیچ اهمیتی ندارد تنها به این دلیل که جرات خواستنهای بیشتر را نداریم! چه کسی نمیداند شکست، مقدمهی دروغ گفتن است؟ نفس عمیق، لبخندی بر روی لب و کمی نان و پنیر، قبول یک مسئولیت تازه از من چه آدمی میسازد؟ دلم میخواست که امروز روز بهتری باشد، به جای آنک
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
گذر کردن، دانستن، دانستن و گذر کردن... حقیقتی وجود ندارد همان طور که دنیایی مجزا... باز هم اردیبهشت که از پشت پنجرهای هر خانه سرک میکشد. میل وحشتبار زیستن در آمیخته با مرگ، در اردیبهشت همیشه عریانتر است. باید زیست؛ باید گذر کرد؛ باید دانست و گذر کرد؛ حقیقتی وجود ندارد؛ از ته ماندهی شب، یا شادی ب
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
از حرکت بال آن پرنده در دور دست تا طوفانی که در دل من همهی هستیم را تکان میدهد، هیچکدامشان معنای لحظه نیستند. میشود آب اقیانوسها را نوشید و برفراز همهی آسمانها پرواز کرد. و از همهی واقعیتها آن یکی را برای خود برگزید که خیالیتر از بقیه باشد. دنیای خیالات، زرهی که با آن میشود روزها را تاب
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
باید تفکیک کرد و تصمیم گرفت. فاصله گرفتن از هیاهو و در حرکتهایی درونی زندگی کردن شاید همان انزوایی باشد که از بیرون خورنده و غیر بشری به نظر میرسد. کمی فاصله گرفتن از چیزی که تعریف جامع و کامل انسان بودن در اجتماعی است که ما را مجبور به توجه به بیرون میکند و در خود فرو رفتن!
مثل یک لاک پشت آرام
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
هنوز بیدار بیدار نیستم، چشمهایم را میبندم و وانمود میکنم هنوز خواب پشت آنهاست، هجوم فکرهای پشت سرهم اما کاری به کار وانمود کردن من ندارند، خواندن آن مقاله، نوشتن این یکی مقاله، سر زدن به کتاب آقا رضای براهنی، خواندن آن تکه از پروست، گزارش سالیانه محیط زیست، رقص شمشیر آقای ترامپ، آن تفسیر تازه
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
جای خالی آدمها و حسرت حرفهای نگفته را گاه با خیال پرمیکنم در لحظههای تنهایی... اما هر چند باری که به مادرم زنگ بزنم توی خیال و بپیچد آن صدای همیشه غمگینمش توی سرم که :" کی میای؟" یا هر چند بار که سر بزنم به ایمیل قدیمی و ببینم که جای خالی یک دوست توی همهی پیامهای رسیده دیدنیتر از بقیه است ب
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
در این لحظه امیدم را به کلی از دست دادهام، گذشته، آینده و حتی همین امروز و همین ثانیه، تا حد طاقت فرسایی نومید کننده است. شاید محتاج باشم، مثلاً شنیدن یک " صبحت به خیر عزیزم" از طرف یک آدم به خصوص دقیقاً در همین لحظه و مثلاً نه فردا صبح، یا دیدن تغییری هر چند اندک، حتی اگر شده است در روال معمولی
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
از پشت همهی پنجرهها یک چیز دیده میشود. واقعیتی که آن بیرون است و ما فقط آن را نگاه میکنیم. واقعیتی دور از دسترس، واقعیتی بیرونی. عاشق مارگاریت دوراس، نه در نوشته و متن که در آن اقتباس شاهکار سینمایی مثل یک بغض بیخ گلویم را گرفته است از سر صبح و دست از سرم برنمیدارد. بغضی که دیگر گریه شدن و اش
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
سیاههی بلندی از سرزنشها، بلندتر از همیشه، با عناوینی توهین آمیز و یا شاید هم رقت بار، بعد ناگهان به یاد آوردن آن جمله از فلان حکیم که باید هر لحظه که در این وضعیت خود تخریبی( من به آن میگویم خود- تحقیری) خودآگاهی به سراغتان آمد همه چیز را به پس پشت ذهن روانه کنید و به خود نهیب بدهید که بس است، ا
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری
- همهی آدمها! همهی آدمهایی که از دور زندگی خارج نشدهاند، منظور مرد قصهی من نیست که دوازده سال است از توی خانه بیرون نیامده، یا عمه جانم که بعد از مرگ پسرش کور و خانه نشین شده است، یا من که دارم همان راه را میروم، راه انزوا را، منظور آدمهای واقعی است، آنهایی که موهایشان را رنگ میکن
برچسب:
نویسنده: حمید شاکری